Zagrzeb założony został prawdopodobnie pod koniec XI wieku, w porównaniu z innymi chorwackimi miastami jest zatem dosyć „młody”. Powstał z inicjatywy węgierskiego władcy, który ustanowił tutaj siedzibę biskupa. Dzięki temu początkowo niewielka osada szybko rozwinęła się do dużego i znaczącego miasta. W XIII wieku zostaje ono zaatakowane i w dużym stopniu zniszczone przez Tatarów, mimo to wkrótce otrzymuje liczne przywileje, na mocy których cieszyć się może autonomią, stanowiąc niemal wolne miasto. Mniej więcej od XVI wieku Zagrzeb nazywany jest stolicą Chorwacji. W kolejnych wiekach miasto stale przeżywa gwałtowny rozwój, stając się największym w całym kraju centrum edukacyjnym i kulturowym. Dzięki temu w XIX wieku oficjalnie stało się stolicą administracyjną Chorwacji, która nie stanowiła jeszcze wtedy niepodległego państwa. Po powstaniu Jugosławii w XX wieku Zagrzeb utracił nieco na swoim znaczeniu, pozostając jednak ważnym miastem w świadomości większości Chorwatów. Po rozpadzie Jugosławii na początku lat 90 XX wieku ponownie ogłoszone zostaje stolicą, tym razem już niepodległego państwa chorwackiego.

Jednym z najbardziej charakterystycznych budynków w Zagrzebiu jest teatr, zbudowany w 1895 roku. Jest on równocześnie ważny w świadomości narodowej Chorwatów jak symbol sztuki i kultury tego narodu. Miasto to w pełni zresztą zasługuje na miano centrum kultury – już sama liczba muzeów które można tutaj odwiedzić jest imponująca. W większości z nich wystawiane są eksponaty związane z tradycją narodową Chorwatów, jednak można znaleźć również i inne. W Zagrzebiu działa również najstarszy uniwersytet w tej części Europy, założony w 1669 roku.

Nie ma wątpliwości, że Zagrzeb jako stolica Chorwacji doskonale spełnia swoją rolę i wspaniale oddaje charakter i klimat całego kraju. Uczelnie i muzea sprawiają, że pełni ważną rolę w edukacji i rozwoju kultury, zaś zabytkowe budowle nadają mu nieco bardzo turystycznego charakteru. W ten sposób powstało miasto rozwinięte pod każdym względem, które powinno być pierwsze na liście miejsc, które chcemy odwiedzić w Chorwacji w czasie spędzanych w tym kraju wakacji.

Historia miasta rozpoczyna się w 131 roku p.n.e., kiedy rzymski cesarz Hadrian założył tutaj kolonię. Od samego początku swojego istnienia często odgrywało ważną rolę w rozmaitych wojnach i bitwach. Zawdzięcza to swojemu położeniu nad rzeką Drawą, które sprawia, że było jedynym miejscem w którym można było się przez nią przeprawić. Po upadku Rzymu miasto przejęło Cesarstwo Bizantyjskie. W średniowieczu zasiedlone zostało przez Chorwatów, należało również do Węgier. W 1526 roku napadnięte zostało przez wojska tureckie i niemal doszczętnie zniszczone, jednak w kolejnych latach zdobywcy dokonali jego odbudowy, nadając mu równocześnie wygląd typowego, orientalnego miasta. Już pod koniec XVII wieku, w 1687 roku Osijek zdobyty został przez wojska Habsburgów, co przywróciło miasto w krąg kultury europejskiej. Wtedy też znacznie zyskało na swoim znaczeniu militarnym, stając się potężną fortecą służącą obronie przed najazdami tureckimi. W pierwszych latach XIX wieku na pewien okres ogłoszone zostało wolnym miastem. Kolejne ciężkie walki zawitały do miasta dopiero w latach 90 XX wieku, kiedy to w czasie walk będących skutkiem rozpadu Jugosławii Osijek został kilkakrotnie zbombardowany przez wojska Serbskie.

Dzisiejszy Osijek jest wyjątkową mieszaniną architektury orientalnej oraz stylu typowego dla wielkich europejskich miast. Najbardziej charakterystycznym miejscem jest potężna twierdza zbudowana przez Austriaków w XVIII wieku. Miasto to jest również dużym centrum kulturowym, co znajduje odzwierciedlenie chociażby w sporej liczbie rozmaitych muzeów i teatrów. Piękno miasta stanowić mogą także zwyczajne budowle pochodzące z minionych wieków, które doskonale pokazują panującą tutaj unikalną architekturę.

Piękne nadmorskie miejscowości mogą kusić i zachęcać do spędzenia w nich swojego urlopu, warto jednak spojrzeć na inne regiony Chorwacji aby przekonać się, jak wiele tajemnic i cudów mogę one w sobie kryć

Dokładna data powstania Rijeki nie jest nam znana. Wiadomo, że istniała już za czasów starożytnych Rzymian, jednak dokładniejsze zapiski o mieście pochodzą dopiero ze średniowiecza. Wtedy to Rijeka uważana była za jeden z najważniejszych portów morskich w tej części Europy, a także za jedno z najbogatszych miast. Wszystko to dzięki położeniu na kilku ważnych szlakach handlowych, zarówno morskich jak i lądowych. Dzięki tak dużym dochodom miasto zyskało silne umocnienia i fortyfikacje, które niejednokrotnie w jego dziejach obroniło je przed atakami piratów i innych agresorów. Mimo swojej siły i znaczenia, Rijeka kilkakrotnie zmieniała swoich „właścicieli”. Po zakończeniu okresu panowania Bizancjum, zwierzchnictwo nad miastem przejęli Chorwaci, a następnie Węgrzy. Ostatecznie w XV wieku stała się własnością Habsburgów, jednego z najpotężniejszych rodów w Europie, skupiającego w swoich rękach władzę nad ogromnymi terenami na całym kontynencie. W historii miasta okres ten odcisnął bardzo duże piętno na jego obecnej architekturze. W XVIII wieku mieszkańcy miasta upomnieli się o swoje prawa – w 1723 roku Rijeka ogłoszona została wolnym miastem, tworząc państwo na wzór ówczesnej Wenecji. Stan ten trwał do 1870 roku, kiedy została ponownie włączona do państwa Habsburgów, posiadając jednak sporą autonomię. Po I wojnie światowej i rozpadzie Austro – Węgier Rijeka na kilka lat ponownie stała się wolnym miastem, jednak w 1924 roku znalazło się w granicach Włoch. Dopiero po II wojnie światowej stało się częścią Jugosławii, a następnie niepodległej Chorwacji.

Jak przystało na miasto, które przez wieki uchodziło za jedno z najbogatszych w tym regionie, Rijeka pochwalić się może obfitością pięknych budowli i zabytków. Szczególnie urokliwe są tutejsze barokowe i renesansowe pałace, które służyły niegdyś władcom z dynastii Habsburgów. Nie brakuje tutaj również zabytkowych świątyń, należących zarówno dla wyznawców katolicyzmu jak i prawosławia, co wskazuje na wielokulturowość tego miasta.

Specyficzna historia tego miasta sprawia, że zdecydowanie wyróżnia się ono na tle innych chorwackich osad. Już sam ten fakt jest wystarczającym powodem aby je odwiedzić i na własne oczy przekonać się, czy Rijeka zasługuje na swą popularność.

Region ten był zamieszkany i kolonizowany na długo przed powstaniem miasta Trogir. Szczególnie rozwinięte były wyspy leżące u wybrzeży Dalmacji. To właśnie ich mieszkańcy w III wieku p.n.e. założyli na lądzie swoją kolonię, nazwaną Trogir. Wkrótce cały ten obszar włączony został do Imperium Rzymskiego, w wyniku czego miasto znalazło się nieco na uboczu oraz w cieniu innych znaczących miast w tej prowincji. W pierwszych wiekach średniowiecza, już w granicach Cesarstwa Bizantyjskiego, Trogir stopniowo zaczął zyskiwać coraz większe znaczenie. W IX wieku podbite zostało przez Chorwatów i włączone do ich państwa, które z kolei stało się częścią Węgier. Przynależność do dużego i silnego państwa, jakim były wówczas Węgry, nie uchroniło miasta od kolejnych ataków. W XII i XIII wieku Trogir kilkakrotnie plądrowany był przez wojska arabskie, jednak mimo to jego znaczenie gospodarcze stale rosło – dzięki dogodnemu położeniu był jednym z najważniejszych portów morskich w Dalmacji. W XV wieku władzę nad całą tą krainą przejęli Wenecjanie. Za ich rządów miasto uzyskało potężne fortyfikacje, dzięki czemu w tutejszym porcie często stacjonowały weneckie okręty. Okres ten zakończony został na początku XIX wieku, kiedy Dalmacja stała się częścią Austrii. W XX wieku tereny te weszły w skład nowego państwa, Jugosławii. Po jej rozpadzie znalazły się one, wraz z Trogirem, w granicach niepodległej Chorwacji.

Większość budowli w mieście Trogir wygląd swój zawdzięcza wpływom Wenecji, która przez niemal 400 lat obejmowała nad nim władzę. Wśród średniowiecznych umocnień w oczy rzuca się zwłaszcza forteca pochodząca z XV wieku, zbudowana do obrony przed piratami oraz innymi wrogami Republiki Weneckiej. Jednym z najważniejszych symboli miasta jest natomiast brama, zbudowana w XVI wieku. Imponująca i bogato zdobiona, z pewnością wprawiała w osłupienie każdego podróżnika przybywającego do Trogiru. Dzięki tym i wielu innym budowlom miasto to jest uważane za jeden z najważniejszych punktów na turystycznym szlaku w Chorwacji.

Ludy zamieszkujące przed wiekami Półwysep Bałkański założyły tutaj w IV wieku p.n.e. miasto. W 59 roku p.n.e. zostało ono zdobyte przez Imperium Rzymskie, dzięki czemu Zadar zaistniał w dziejach tego regionu. Rzymianie dokonali jego rozbudowy, zwłaszcza w dziedzinie obronności – powstały wtedy imponujące fortyfikacje w postaci murów i wież obronnych. Nowi gospodarze zadbali także o świątynie i o takie obiekty jak amfiteatr czy forum. Po upadku Rzymu miasto, podobnie jak i większość terenów Półwyspu Bałkańskiego, znalazło się w granicach Cesarstwa Bizantyjskiego. W VII wieku na pewien okres Zadar stał się administracyjną stolicą Dalmacji, dzięki czemu był jednym z najlepiej rozwiniętych miast tego regionu. W kolejnych wiekach przez pewien czas był nawet wolnym miastem, następnie opanowany został przez Chorwatów i przyłączony do ich państwa. W XV wieku cała Dalmacja przyłączona została do Republiki Weneckiej, przez co Zadar kolejny raz zmienił „właścicieli”. W XIX wieku zajęty został przez Austrię, a po I wojnie światowej znalazł się w granicach niepodległej Jugosławii, zaś po jej rozpadzie na początku lat 90 XX wieku stał się częścią Chorwacji.

Wśród zabytków Zadaru znaleźć można mnóstwo budowli będących pozostałością po panowaniu Wenecjan, jak i tych zbudowanych jeszcze za czasów Rzymian. Szczególną popularnością cieszą się znajdujące się w mieście chrześcijańskie świątynie, pochodzące zarówno z okresu średniowiecza oraz z czasów nowożytnych. Nie bez znaczenia jest również fakt, że Zadar od dziesięcioleci jest bardzo popularnym miejscem wypoczynkowym turystów oraz ważnych osobistości. W XIX wieku miasto wielokrotnie odwiedzane było przez Europejskich władców, co widać dzięki obfitości pałaców i willi, które zbudowane zostały specjalnie dla tych wyjątkowych gości. Dodatkowego znaczenia nadaje miastu obecność portu morskiego, z którego dostać się można na wiele leżących nieopodal pięknych, chorwackich wysp.

Jak widać, już wiele lat temu doceniano piękno i urok tego miasta. Jest tylko jeden sposób, aby przekonać się, czy jego popularność jest słuszna i uzasadniona – należy samemu je odwiedzić.

Vis zamieszkana była już tysiące lat temu. Najstarsze zachowane budowle i fortyfikacje pochodzą z VIII wieku p.n.e., chociaż pewnym jest, że człowiek był tu obecny już dużo wcześniej. Losy wyspy lepiej znane są od IV wieku p.n.e., kiedy została ona skolonizowana przez Greków. W kolejnych stuleciach wyspa uzyskała niezależność, stając się znaczącym organizmem państwowym w tym regionie. Po kilku wojnach z okolicznymi królestwami, Vis w 47 r. p.n.e. stała się częścią Imperium Rzymskiego. W granicach tego kraju wyspa była jedną z najważniejszych baz morskich oraz portów handlowych na całym Morzu Adriatyckim. Niestety, po upadku Imperium Vis przeszła w ręce Cesarstwa Bizantyjskiego, i wraz z innymi pobliskimi wyspami stała się niemal zapomnianym terytorium, leżącym na uboczu tego wielkiego państwa. W pierwszym wiekach średniowiecza została zasiedlona przez Słowian, głównie Chorwatów. Ze względu na swoje znaczenie dla lokalnego handlu, szybko stała się obiektem pożądania Chorwacji oraz Wenecji. Na początku XVI wieku cała Dalmacja wraz z leżącymi u jej wybrzeży wyspami stała się własnością Wenecji. Pod jej panowaniem Vis odzyskała swoją rolę ważnego portu morskiego, była jednak kilkakrotnie napadana przez piratów oraz przeciwników Wenecjan, m.in. Turków. W pierwszych latach XIX wieku, w czasie wojen napoleońskich, wyspa najpierw została zajęta przez Austriaków, szybko jednak stała się obiektem walk pomiędzy Francją a Wielką Brytanią. Po zakończeniu konfliktu Vis ponownie znalazł się w posiadaniu Austrii. W XX wieku, po zakończeniu I wojny światowej znalazła się w granicach nowo powstałego państwa – Jugosławii. Pozostawała w nich aż do początku lat 90, kiedy uznana została za część niepodległej Chorwacji.

Burzliwa historia wyspy pozostawiła tutaj wiele śladów. Jej stolica, miasto noszące taką samą nazwę – Vis, jest prawdziwym skarbcem zabytków, które na przestrzeni wieków budowane były rękoma różnych narodów. Obecnie Vis nie została jeszcze na dobre „odkryta” przez turystów, co tylko dodaje jej niepowtarzalnego uroku i klimatu. Jest to więc pod każdym względem świetnie miejsce na spędzenie niezapomnianych wakacji

Miejsce w którym znajduje się obecnie miasto zamieszkane było już za czasów starożytnych Greków. Po zajęciu tych terenów przez Rzym Split stał się jedną z najważniejszych tutejszych osad, przez długi okres będąc miejscem, w którym wypoczywali i spędzali czas władcy Imperium Rzymskiego. Wraz z upadkiem tego państwa miasto „odziedziczyło” Cesarstwo Bizantyjskie. W średniowieczu stało się ważnym portem morskim, przez co kilkakrotnie zdobywane było przez różne państwa, chcące przejąć nad nim kontrolę. W końcu udało się tego dokonać Wenecji, która wówczas posiadała mnóstwo posiadłości w tej części Europy. W rękach Wenecjan Split pozostawał od XV do końca XVIII wieku. W XIX wieku wraz z dużą częścią Półwyspu Bałkańskiego znalazło się w granicach Austro – Węgier. Po I wojnie światowej władzę nad tymi terenami przejęli mieszkający tutaj Słowianie, tworząc Jugosławię. Po jej rozpadzie w 1991 roku Split włączony został do Chorwacji.

Pomimo tego, że Split jest drugim co do wielkości miastem w całej Chorwacji, posiada charakterystyczny klimat cichego, nadmorskiego miasteczka. Jedną z najstarszych tutejszych budowli jest ogromny pałac, zbudowany w III wieku przez rzymskiego cesarza Dioklecjana. Służył on głównie jako willa, do której władca przyjeżdżał w celach wypoczynkowych. Pałac zachowany jest w dobrym stanie, chociaż upływające wieki już odcisnęły na nim swoje piętno. Nie jest on jedynym śladem, jaki w Splicie pozostawił po sobie Dioklecjan. Musiał on bardzo upodobać sobie to miasto, gdyż zbudował tutaj nawet swoje mauzoleum. Zachowały się również liczne świątynie pierwotnie poświęcone rzymskim bogom, które przez wieki zmienione zostały na chrześcijańskie kościoły. Również w średniowieczu Split został wzbogacony o wiele budowli, będącym odzwierciedleniem ówczesnej europejskiej kultury.

Dalmacja jest uważana za najpopularniejszy region w całej Chorwacji, zaś Split zawiera w sobie niemal wszystkie rzeczy, które stanowią piękno tej krainy. Warto zatem zacząć podróż po niej od tego właśnie miasta, co stanowić może przedsmak tego, czego można się tutaj spodziewać.

Pula powstała w V wieku p.n.e., założona przez ludy ówcześnie zamieszkujące te tereny. Pozostawała niewielkim miastem do II wieku p.n.e., kiedy została opanowana przez Rzym. Początek naszej ery przyniósł Puli znaczny rozwój który zainicjował powstanie wielu znaczących budowli istniejących do dzisiaj. W kolejnych latach dość szybko dotarło tutaj chrześcijaństwo – w V wieku miasto stało się nawet siedzibą biskupa. Niestety, okres średniowiecza nie był dla niego zbyt łaskawy. Najpierw w rękach Bizancjum, a następnie Wenecji, Pula powoli chyliła się ku upadkowi, który ostatecznie spowodowany został przez tragiczną epidemię oraz kilkakrotnie splądrowanie miasta przez Wenecjan. Wkrótce jednak odżyło, co spowodowane zostało przez napływ ludności z innych terenów Półwyspu Bałkańskiego, atakowane przez wojska tureckie. Na przełomie XIX i XX wieku Pula ponownie była bogatym i rozwiniętym miastem.

Najwięcej tutejszych zabytków pochodzi z czasów, kiedy panowali tutaj Rzymianie. Jednym z najsłynniejszych obiektów w mieście jest amfiteatr, będący jedną z najlepiej zachowanych tego typu budowli na świecie. Zbudowany został w I wieku naszej ery – z tego to okresu, uważanego za złoty wiek w historii miasta, pochodzi także wiele innych istniejących do dzisiaj obiektów typowych dla innych rzymskich miast. Wśród miejskich budowli nie brakuje również śladów innych narodów, zwłaszcza Wenecjan. Znajdujące się tutaj chrześcijańskie świątynie oraz pałace w zdecydowanej większości są ich dziełem, chociaż do tutejszej architektury przyłożyły rękę także i inne europejskie mocarstwa.

Obecnie Pula jest miastem niezwykle popularnym i chętnie odwiedzanym przez turystów z wielu krajów świata. Liczne piękne zabytki oraz wspaniały klimat skutecznie przyciągają całe rzesze odwiedzających. To jedno z tych miast, w których w ciągu jednego dnia zobaczyć można starożytne budowle zbudowane setki lat temu, oraz w spokoju odpocząć na cichej i czystej plaży.

Miasto założone zostało w VII wieku przez uchodźców z południowych terenów Bałkanów, atakowanych przez Słowian. Jeszcze w tym samym stuleciu plemiona te dotarły także i tutaj, przez co Dubrownik znalazł się w ich rękach. W XIII wieku rozpoczął się okres największego rozwoju miasta. Stało się ono stolicą Republiki Dubrownickiej, państwa niewielkiego i zależnego politycznie od wielkich mocarstw, czerpiącego jednak ogromne zyski z handlu. Dzięki temu Dubrownik stał się dużym i pięknym miastem, będącym jednym z największych centrów handlowych ówczesnej Europy. Niestety, jego znaczenie stopniowo zaczęło słabnąć w dobie wielkich odkryć geograficznych, w wyniku których odkryto nowe szlaki handlowe. Dodatkowym ciosem było ogromne trzęsienie ziemi, jakie nawiedziło te tereny w drugiej połowie XVIII wieku. Republika przestała istnieć na początku XIX wieku, kiedy zajęta została przez wojska napoleońskiej Francji. W kolejnych latach Dubrownik należał również do Austro - Węgier, ostatecznie w XX wieku znalazł się w granicach Jugosławii, a następnie niepodległej Chorwacji.

Ilość zabytków i atrakcji jakimi pochwalić się może Dubrownik wprawia w osłupienie nie jednego turystę, odwiedzającego to miejsce. Z okresu największej świetności miasta zachowało się wiele budynków o charakterystycznej architekturze, a także imponujące miejskie fortyfikacje, które doskonale prezentują się od strony morza. Mieści się tutaj wiele klasztorów oraz świątyń należących do wyznawców wielu religii, głównie islamu i prawosławia. Jako bardzo ważny ośrodek kulturalny, Dubrownik posiada wiele teatrów i muzeów, które umilić mogą spędzane tutaj wakacje. Ciekawostką jest, że w mieście znajduje się najstarsza apteka w Europie, założona w pierwszej połowie XIV wieku.

Ogromna popularność jaką cieszy się Dubrownik doskonale świadczy o pięknie tego miasta. Wydaje się, jakby specyficzny klimat i historia Półwyspu Bałkańskiego zamknięta została w tym jednym mieście.